We hebben alles in overvloed. Behalve tijd.
Een uitspraak van Hannah Cuppen. En ik maak er mijn mantra van.
Ik ben al sinds enkele jaren bezig met wat cleanen in mijn leven, zodat ik tijd en energie kan maken voor de mensen die ik graag zie, voor de dingen die ik graag doe, voor de dromen die ik wil waarmaken.
Zo ben ik nu enkele weken bezig met het unsubscriben van nieuwsbrieven en houd ik enkel degenen die ik echt lees. Dat zijn er 2. Daarnaast probeer ik al langer enkel TV te kijken als ik écht iets wil zien en niet als een soort van tijdverdrijf. Dat is momenteel 1 serie die ik graag zelf bekijk en eentje die ik graag samen met mijn lief zie. Ik probeer ook gezond te eten zodat mijn lichaam niet meer verslaafd reageert bij het stijgen en (vooral heel snel) dalen van mijn insulinepeil. Dat is vooral gewoon gezond eten.
Ik had er geen idee van hoeveel nieuwsbrieven er dagelijks mijn mailbox vervuilen. En ik verbaas me over de uren die ik voor de TV spendeerde zonder echt te weten waar ik naar keek. En pas nu ik erbij stilsta besef ik hoe vaak ik iets in mijn mond stop zonder dat ik weet hoeveel en wat ik aan het eten ben.
De bedoeling is meer tijd en energie te hebben voor zaken waar ik echt om geef en waar ik voor wil gaan.
Klinkt logisch, niet?
Maar als het zo logisch is, waarom had ik het niet al eerder gedaan? Als het zo logisch is, wat hield of houdt me dan tegen om het te doen? Welke functie hebben mijn verslavingen waardoor ze zo hardnekkig terugkomen?
Het antwoord is: ik bescherm mezelf.
De urenlange hangmomenten voor de TV, het binge-eaten, de abonnement op zoveel nieuwsbrieven (die een gevolg zijn van doelloos schoppen) zijn een mechanisme om me te beschermen.
Ik bescherm mezelf omdat ik bang ben. Waarvoor dan? Het blijkt erg simpel: Ik ben bang om iets te voelen. En dat kan vanalles zijn:
Te voelen dat ik gekwetst ben, of misschien dat iets erg confronterend is, of zelf omdat iets zo leuk is dat het me overweldigt.
Het is angst voor mezelf. Voor mijn verlangens, mijn pijn, mijn onzekerheid en mijn vreugde.
Ik steek liever chips in mijn mond dan dat ik toelaat te voelen dat ik gekwetst ben. Ik hang liever uren voor de TV dan dat ik ga sporten. Want sporten is confrontatie met dat lichaam waar ik me onzeker over voel. Dus eet ik maar een zak chips, dan hoef ik niet te voelen dat ik me onzeker voel. Etc…
Het fijne aan deze vaststelling is dat ik weet dat ik hier iets mee kan. Op mijn tempo. En met de nodige hulp waar ik nu om durf te vragen. Hulp bij het begrijpen van mijn eetpatroon. Hulp bij het zien en doorvoelen van welk gevoel dan ook. Hulp bij het waarmaken van mijn dromen. Ik richt een supportersclub op. En ik ben de voorzitter.
En natuurlijk is het niet omdat je lange uren heerlijk TV kijkt, of kan genieten van een zakje (of 2) chips, of je graag mooie dingen voor jezelf koopt een beschermingsmechanisme of een bedekking van angst. Dat is voor iedereen anders. En aan iedereen om voor zichzelf uit te maken.
Ik ga verder intussen verder met het unsubsriben. Ik kijk nog TV omdat ik zin heb om die of die film te zien. Ik ga lopen omdat ik er zin in heb en ik voel dat het me deugd doet. Ik eet zoveel als mogelijk gezond en eet chips als ik er écht zin in heb.
En neen, een beschermingsmechanisme neem je niet zomaar weg. En dus zal je me nog zien binge-watchen, binge-eaten en shoppen en weet ik veel welk ander mechanisme me te hulp schiet wanneer iets me overweldigt.
Maar ik ben intussen een hele wijsheid dichter bij mezelf gekomen.